Παει καιρος..

παει καιρος που ηταν ολα καλα..
δεν θυμαμαι καν πως ειναι ενα αληθινο χαμογελο ή μια αληθινη αγκαλια ή κατι τελος παντων..
αυτο που λεμε "ειμαι καλα" στην ερωτηση τι κανεις..ομως να το εννοεις..
υποκρινομαι.
ναι υποκρινομαι..οχι,οχι στους αλλους στον εαυτο μου και μαλιστα απο τις μεγαλυτερες υποκρισιες..
δεν εχω την αντοχη να ασχοληθω με τα δικα μου προβλημα ισως επειδη ειναι αλυτα ισως επειδη δεν ξερω πως να τα αντιμετωπισω ισως επειδη δεν εχουν σημασια ή ακομη ισως να μη με νοιαζουν πια γιατι ολα τελειωσαν τοσο αποτομα,τοσο αδοξα και τοσο σιωπηλα..


μα ποσο λαθος εκανα..ποσο λαθος εκανα που ενω οντως ηταν τοτε ολα καλα εγω καθομουν και ελεγα μακαρι να μην ηταν ετσι τα πραγματα..
και τωρα που οντως δεν ειναι ετσι τα πραγματα ειναι χειροτερα ή ακομη και καλυτερα θελω τοσο να γυρισει εκεινος ο Νοεμβρης που οντως ηταν ολα υπεροχαα

τι σκατα,μια χρονια ειναι και μετα αλλαζουν ολα οριστικα..
καινουργια προσωπα,καινουργιες καταστασεις καινουργια ολαααα..
χαχ ειναι γελοιοοο..
ειναι γελοιο που σκεφτομαι ετσι που ουτε να ακουσω δεν ηθελα πως υπαρχει μια περιπτωση που να μην ειμαι κοντα του ουτεεεε μιαα..
και τωραα ειναι το μονο που σκεφτομαιιι να τελειωσει αυτη ας την πουμε χρονια και να τελειωσουν ολαααα..

ολα γυριζουν
ολαα φευγουν και χανονται και ξανα ξανα ξανα ξανα..

οτι ειπα δεν ξεχναω ποτε  και οτι σου ελεγα τοτε που ηταν ολα καλα, ειμασταν μαζιιι θα σου λεω και τωρα που ειμαστε μακρυα και με μισεις..
απλα με μια διαφορα τωρα δεν θα με ακους ισως να το νιωθεις ισως παλι οχι γιατι ενταξει.....δεν εχει σημασιααα..



ποσο να ναι αραγε?

μα δεν μπορει να ειναι το τελος.. ναι?και τοτε γιατι ειναι!

Καποτε δεν φανταζομουν οτι θα ερχομουν σε τετοιο σημειο

να σβηνω τα παντα που να τον θυμιζουν!

να θελω πραγματικα πολυ να τελειωσουν ολα μεσα μου!

να μην υπαρχει πια στο μυαλο μου και γενικοτερα να μην υπαρχει!

τι αλλαξε?

οτι πολλαπλασιαζεται ο πονος καθημερινα?

οχι!

εκεινος αλλαξε και εγω!

το οτι κανω πωσ δεν το βλεπω δεν σημαινει πως δεν υπαρχει!

το οτι περιμενω να καλυτερεψουν τα πραγματα ξερω πωσ δεν θα γινει τιποτα

αρα δεν σημαινει πωσ θα αλλαξει κατι!

Λυπαμαι που το λεω αυτο. Ναι ισωσ καποτε το μετανιωσω

μα δεν με νοιαζει!

Δεν μπορω να πιστεψω πως εχω φτασει σε τετοιο σημειο..

να μισω!!

Να μισω να σηκωνομαι το πρωι για να παω σχολειο

Να μισω να σε βλεπω

Να μισω να σε ακουω

Να μισω να υπαρχω

Να μισω να ονειρευομαι 

Να μισω εσενα

Να μισω εμενα

Να μισω την ζωη μου!!

Και που καταληγω καθε φορα?

Να με λυπαμαι!!

Τι σκατα να λυπαμαι εμενα? τον ιδιο μου τον εαυτο

Να λυπαμαι που τι?

Που σε γνωρισα?που σε προσεξα χωρισ να υπαρχει κανενασ λογοσ?

που σε κοιταξα?που προσπαθω?που καθε φορα πεφτω και σαν να μην εγινε

τιποτα λεω οπππ ενταξει δεν πειραζει!!

Να λυπαμαι που τι? που τι?

Να λυπαμαι που τιποτα!!

Να τελειωσει! η επομενη αυτοματη ευχη ειναι να τελειωσει!

φτανει...αρκετα..

                                                        θελω αυριο να μην υπαρχεις!

                                             χεστικα για γενικα...μεσα μου να μην υπαρχεις!

Προς: τον εαυτο μου!

ειναι αυτο που λεμε δυσκολο κομματι.

δεν βρησκεις καποιον που να καταλαβαινει, ομως πραγματικα να καταλαβεινει

και οχι απλα να νομιζει πως ξερει.

και εκεινος που οντως ξερει,ξερει πως νιωθεις ειναι μακρυα.

ειναι αυτο που λεμε "ειμαι μονη"

ενω 1000 ανθρωποι περιστρεφονται γυρω απο σενα.

ειναι αυτο που λεμε "θελω να μιλησω σε καποιον για σενα"

ενω υπαρχουν να σακουσουν.

ισως αυτος που χρειαζεσαι να ειναι ο εαυτος σου.

ισως να εχει χαθει στα προβληματα σου και στην επιλογη σου στα προβληματα των αλλων.

και το πιο βασικο?

να μην τον αφηνες να χαθει.

και τελικα καταλαληγεις να αναρωτιεσαι τι σου συμβαινει?

και πως να το ξεπερασεις.

νιωθεις μοναδικος στον κοσμο που σκεφτεσαι ετσι και που εχεις νιωσει τετοια συναισθηματα

για καποιον που στην  ουσια δεν υπαρχει.

και λεω δεν υπαρχει γιατι οι λεξεις,τα λογια, τα σαγαπαω που φωναζεις στον αερα ελπιζοντας πως θα σακουσει,

να γραφεις το αρχικο του ονοματος του παντου ελπιζοντας πως καποτε θα το δει

και να επιμενεις για κατι που ισως να χαθει στον χρονο ελπιζοντας

πως καποτε θα καταλαβει νομιζεις πως πεφτουν στο κενο.

ομως οχι εχω καταφερει να τον κανω να ειναι.

Και τελικα:

ναι ειναι ο μονος που εχω νιωσει ετσι.

ναι ειναι ο μονος που δεν εχει τιποτα ιδιαιτερο και ομως ειναι μοναδικος.

ναι ειναι ο μονος που καθε φορα που τον βλεπω αλλαζει ολος μου ο κοσμος

ναι ειναι ΕΚΕΙΝΟΣ που αγαπαω με ολο μου το ειναι.

ναι ειναι εκεινος που θελω και νιωθω ετσι..

ψαχνω να βρω τον εαυτο μου,ισως να βαρεθηκε να με ακουει και απουσιαζει

αλλα ακομη και ετσι να ειναι

i still love him and it doesnt change.

Εαυτεεε μου οπου και αν εισαι,

εισαι τσατσος που με παρατησες..

σε περιμενω να γυρισεις..

Καπου στην παλια Αθηνα*

Ξεκινημα διαφορετικων συναισθηματων
                                                               που ισως να μην κατληξουν πουθενα!
Εκεινο το βραδυ εβρεχε.
Εκδρομη με το σχολειο.
Η πρωτη μου,μακρυα απο το σπιτι που μεγαλωνω.Αγχος,νευρικοτητα και αγνια για το τι εμπροκειται να ακολουθησει.
Εκει λοιπον.
Σε ενα παραδοσιακο μαγαζι.χαχα,μαγαζι.Ομως δεν εχει σημασια.
Ξεκιναει κατι καινουργιο και ξεχωριστο οταν συνηδητοποιησα ποιον ακριβως εχω διπλα μυ.
Που να το φανταζομουν πως ολα αυτα θα πηγαιναν σε εσενα.Εσενα?
Που σε μισουσα για το οτι κακο εκανες σε φιλες,φιλους και γνωστους και τωρα να σαγαπαω για το κακο που κανεις καθημερινα σε εμενα,την ιδια.

Να μη με νοιαζει ποσο ποναω εδω και δυο χρονια.

Αυριο λοιπον μπαινουμε στα δυο.Συντομος καιρος.
Περασαν 2 χρονια απο εκεινο το βροχερο βραδυ που αν δεν το ζουσα θα ηταν αλλιως η ζωη μυ.Ισως χειροτερη.Χωρις ενδιαφερον και νοημα.
Υπερβολη?Οχι ειλικρινεια.Εκεινο το βραδυ ομως δεν ημουν μονη.

Ηταν και καποια κοντα μυ η οποια ενιωσε το ιδιο με καποιον απο κει μεσα.Κοντα σου!
Και ισως αυτο με βοηθησε να καταλαβω τωρα τι πραγματικα νιωθω για σενα.
Με βοηθησε εκεινη.
Εκεινη που μου δυσκολευει τοσο υπεροχα την ζωη.
                            Μαριλιζα(*) ή μαλλον οχι δεν την φωναζω ποτε ετσι.
                            Μαριζα(^^*)ναι εκεινη.
Και εκεινη ακριβως ετσι.
2χρονια.
Διχως να ξερει την συνεχεια.Διχως να ξερει ποσο ακομη θα χρειαστει να πονεσει και να περιμενει.
              Ετσι και εγω.
              Εχω να πω πολλα για εκεινο το βραδυ αλλα ας μεινω στο τωρα,γιατι τοτε ηταν
              αλλιως τωρα ειναι ευκολοτερα.Ναι.
Αλλα γιατι να μην τα καταφερουμε? Γιατι οχι?Θα γινουν ολα.Στον καιρο τους.

                                 Ααα και κατι τελευταιο θα το κανω για να παρω μια δοση
                                 ευτυχιας.


                                 Δεν εχω κατι αλλο να σου πω απλα να θυμασαι

Ολα αυτα σε μια τριημερη σχολικη εκδρομη.

Την στιγμη που καταλαβα ποιος εισαι.
Την σιγμη που σ'ερωτευτηκα.
Την στιγμη που με κοιταξες.


                                                        Απο κατι μικρο σε κατι αιωνιο.Σε εσενα.

Μια παρακληση να ξανα ονειρευτω!

Ποσο καιρο εχουμε να συναντηθουμε το βραδυ?
     ή μαλλον ποσο καιρο εχω να σε συναντησω εγω στον δικο μου υπνο!
Ποσο καιρος περασε απο την εποζη που ξυπνουσα πανω απο 2 φορες την νυχτα
με βαρια ανασα και την εικονα σου ακομη καρφωμενη στο μυαλο μου!
          καμμια φορα νομιζα πως σε ησουν πραγματικα διπλα αλλα ηταν οι
          παρεσθησεις του ονειρου.
Υπηρξαν οι φορες που ξυπνουσα γεματη ιδρωτα και δακρυα που επεφταν ενα-ενα.
Υπηρξαν αλλες που αρχικα ξυπνουσα και μετα εβαζα τα κλαματα σαν μικρο παιδι που βλεπει εφιαλτη.Ομως εγω τι?
Ποτε δεν ξυπνησα με την αισθηση ενος κακου ονειρου.Μονο εσενα εβλεπα.
Τελικα οχι.
Δεν εβλεπα εφιαλτη,εβλεπα ενα υπεροχο ονειρο.Γιατι εκλαιγα?
                         γιατι δεν ηταν πραγματικοτητα!
                         γιατι ξυπνουσα και με επνιγε το σκοταδι!
                         γιατι συνηδητοποιουσα πως ημουν μονη μου!
                         γιατι δεν ησουν εκει!
Και αυτες ηταν  και οι περισσοτερες φορες.


                                                Βοηθησε με απλα να ονοιρευομαι!

                                                                 

Οταν γκρεμιζεται τοσο ευκολα κατι που ομορφο που ζεις.

Oλα καλα ολα ωραια μεχρι τωρα.
Περναμε ωραια το τοπιο ειναι χιονισμενο και εγω ειμαι στα ζεστα να κοιταω εξω και να ασχολουμαι
με τον υπολογιστη.

Ομως νιωθω πιεση.Πραγματικη πιεση.Απο αυτους που με επηρεαζουν πιο πολυ απο ολους.Οι ανθρωποι που μεγαλωνω μαζι τους.Και με αυτο δεν εννοω μονο τους γονεις μυ αλλα και αλλα συγκενικα προσωπα.

Δεν ξερω ισως να φταιει η εφηβεια αλλα τι λεω ολα τα ριχνουμε εκει πια.Η εφηβεια.Αντιδραω πολυ ευκολα και το χειροτερο ειναι πως δεν το μετανιωνωω.Ξερω ποτε με προκαλουν και τοσες μερες ειναι το μονο που με κανει να εχω τοσα νευρα και σημερα τα εβγαλα ολα μαζι.Και ομως ξερω οτι δεν εχω αδικο ή τουλαχιστον ετσι νομιζω.

Οταν με προκαλουν αντιδραω και καποιες φορες το κανω τοσο εντονα για να εκτονοθω εγω και η πραγματικοτητα ειναι πως ειναι το μονο που με νοιαζει να ειμαι εγω ηρεμη.

Περιμενω κατανοηση απο ανθρωπους που με ξερουν απο την στιγμη που γεννηθηκα.Δεν παιρνω πισω τιποτα.Ειλικρινα τιποτα..

Λυπαμαι που εχω τετοια σε ενα υπεροχο ταξιδι.
Απλα το ξεχναμε.
Δεν εχει σημασια παρακατω.

Μια ευκαιρια για χαλαρωση.

Και ερχομαι λοιπον εδω μετα απο μερες για να γραψω "το κατι" για να θυμαμαι τι ζω τωρα.

Ετσι λοιπον σε ενα κρυο μερος που εχει κατω απο 5 βαθμους,να τουρτουριζεις και με δυσκολια να προχωρας γιατι πολυ απλα δεν μπορεις να ανοιξεις μεγαλη αποσταση αναμεσα στα ποδια συ.
Κι' ομως ξαναβγαινεις εκει εξω για να τρεμεις για αλλη μια φορα ασταματητα.Ισως γιατι μαζι με το υπολοιπο σωμα σου παγωνει και το μυαλο σου και δεν σε αφηνει να σκεφτεις.

Αυτο συμβαινει στους περισσοτερους ανθρωπους.Υπαρχουν και καποιοι που αντιθετως σκεφτονται περισσοτερα στο κρυο.Οπως εγω.

Μια νυχτα με χιονι απο εξω,με θερμοκρασια κατω απο 2 βαθμους,μεσα σε μια καφετερια.
Ναι παιζω χαρτια στα ζεστα με την μικρη μυ αδερφη.
Και οχι μονο αυτο με ξεσκιζει κιολας. Ποσο αστειαα φαινονται ολα.

Μετα απο καποιο διαστημα,διαστημα ημερων για να λεμε την αληθεια ειμαι εδω σε αυτο το κρυο μερος για περιπου μια βδομαδα.Να μου λειπει αφορητα να ειμαι στο σχολειο αλλα να περναω καλα.

Να γελαω.Να ταξιδευω αποστασειιιις με το αυτοκινητο και με 6 ατομα μεσα.Να εχω φαει ΤΗΝ τουμπα και να κλαιω απο τα γελια και το καλυτερο  ειναι πως δεν γελαω μονο εγω αλλα και οι υπολοιποι..

Να σκεφτομαι τους λογους που πριν δεν ημουν καλα και να χαμογελαω.Αλλα οχι με την εννοια πως τα ξεπερασα και παμε για αλλα.Για ορισμενα χωρις πονο.
Οχι.
Να τα θυμαμαι.Να θυμαμαι τα βραδια που ελιωνα απο το κλαμα.Που ενιωθα πως με πνηγει το σκοταδι και να χαμογελαω.
Να καταλληγω να τα αγαπαω περισσοτερο.Να λεω πως ξερεις κατι δεν με νοιαζει περναω καλα με τον πονο.
Να τον αγαπαω περισσοτερο ακομη και τωρα που ειμαι μιλια μακρυα του.Να κοιταζω το χιονι και να βλεπω οφθαλμαπατες.Να ξερω πως δεν ειναι αληθεια και εγω εκει να επιμενωω.

Ειναι κατι ακομα παραπανωω τωρα στην ζωη μυ.Ακομη και σημερα που περασαν 3 μηνες που ειναι μακρυα.

Μου λειπει.
Και ειναι ξανα υπεροχος!