Αχ και αυτό το άρωμα θανάτου.
Μα πως μπορεί ο θάνατος να μυρίζει σαν καμμενο τριαντάφυλλο;
Πως μπορούν οι στάχτες που ανασαίνω να με κάνουν να νιώθω ευτυχία;
Το τριαντάφυλλο Δεν έχει μια μυρωδιά.
Έχει φυλακισμένες κρυφές απολαύσεις.
Και η φωτιά είναι η ελευθερία τους.
Ελευθερώνονται και μετά πεθαίνουν.
Και τότε; Τότε γιατί να ελευθερωθούν αφού θα πεθάνουν μαζί με το τριαντάφυλλο;
Μήπως και οι δικές μας ψυχές είναι σαν τις μυρωδιές ενός καμμενου τριανταφύλλου;
Αχ,μα μυρίζει υπέροχα λίγο πριν σκορπίσει 

Καλημέρα

-Καληνύχτα
-Ήρθε η ώρα λοιπόν; Πρέπει να φύγεις;
-Ναι. Ο ήλιος θα ανατείλει.
-Γιατί πρέπει να φύγεις;
-Δεν πρέπει.Θέλω. Θέλω να μείνω λίγο μονος.
-Πάλι με ένα κουτάκι μπύρας στο χέρι και αναμμένα τσιγάρα στο τασάκι θα σε βρει το πρωί.
- Ναι,μπορεί. Μπορεί αυτή να είναι η μοναχικότητα μου.
-Κι αν αρπάξει φωτιά;
-Τότε η μοναχικότητα μου,θα γίνει μοναξιά σου.
-Όπως τώρα.

τελευταίος χορός

Παλιά τραγούδια στο ράδιο αντιλαλουν στ'αυτιά μου.
Ακόμη η περηφάνια μου γερή,
Ακόμη η επιθυμία μου δυνατή. Να χορέψω.
Να σηκωθώ από τον καναπέ που είναι πιο άβολος από ποτέ,να συρω τα σπασμένα πόδια μου και ν'αναγκασω τους γύψους,αυτούς τους ανύπαρκτους γυψους,να ραγισουν στη μελωδία

Οι μερες είναι μεγάλες πλέον και οι νύχτες μοιάζουν με ελάχιστες ώρες. Το σκοτάδι στέρεψε. Σαν ένας λάκκος με νερό που στέγνωσε από τις ακτίνες του ήλιου. Εξατμιστηκε.
Το σκοτάδι είναι το χρώμα του χάους. Το μαύρο αυτό,αυτή η απόχρωση του μαύρου που περιεχει όλα τα χρώματα με όλες τις αποχρώσεις τους δίνει το κύριο χαρακτηριστικό για να υπάρχει μια εικόνα για το πώς είναι το χάος,στη συνείδηση,στο ασυνείδητο και το υποσυνείδητο. Με τη λέξη χάος σκεφτομαστε καταστροφή,ισοπέδωση,όχλο,ερείπιο. Μια περίοδος στεναχώριας,απογοήτευσης,απελπισίας,απόγνωσης,μοναξιας περιγράφεται ως χαοτική. Μια περίοδος μίσους,όπου δεν υπάρχει εμπιστοσύνη και η ζωή μετατρέπεται σε κατάρα. Έτσι πίστευα κι εγώ. Τελικά δεν είναι μόνο αυτό. Νόμιζα πως προσπαθούσα να κρατήσω το χάος μακρυά. Φτιαγμένοι για να κυνηγάμε την ευτυχία. Δεν μπορεί να υπάρξει ευτυχία χωρίς χάος. Και το αντίστροφο. Δεν υπάρχει χάος χωρίς ευτυχία. Χάος σημαίνει διαταραχή και διαταραχή σημαίνει αλλαγή,τύχη,δύναμη,σύμπτωση,πάθος. Ακόμη και τώρα,αυτη τη στιγμή υπάρχει χάος. Χάος σημαίνει σύνδεση γεγονότων ανεξάρτητων χρονικών διαστημάτων. Όταν υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στο παρελθόν με το παρόν,το παρόν με το μέλλον ή το παρελθόν με το μέλλον. Ζούμε στο χάος και ζούμε χάρη στο χάος. Αλλάζουν οι εποχές χαοτικά. Αλλάζουν οι άνθρωποι χαοτικά. Οι σκέψεις,η συμπεριφορά,οι αντιλήψεις,η ανάγκη,τα όνειρα,τα θέλω,τα πιστεύω,οι αξίες,τα συναισθήματα.
Ναι,εκεί υπάρχει και "μεγαλύτερη ποσότητα" χάους.
Στα συναισθήματα.
Τα συναισθήματα ελέγχουν και ελέγχονται.(ας υποθέσουμε ότι ο έλεγχος είναι μια ελεύθερη έννοια στην προκειμένη).
Όταν ελέγχουν κανουν τις πράξεις,τις εμπειρίες,τις αναμνήσεις να μοιάζουν χαοτικές. Κι όταν ελέγχονται...χάνουμε τον αυτοέλεγχο.

Αναπνέει το χάος μέσα μου.
Η αναπνοή του βαθιά,αργή και γεμάτη απο καπνό. Είναι μέρος μου. Η δική μου φωτιά δίνει μυρωδιά στο χάος που τρέφω.
Μυρωδιά,ήχο και αίσθηση.
Η δική μου φωτιά.

Της αρέσει να ταξιδεύει. Να μπαίνει μέσα σε ένα λεωφορείο, σε ένα τρένο, σε έναν άνθρωπο. Να μπαίνει μέσα από τα μάτια του και να κυλάει κατευθείαν στο σκοτεινό δωμάτιο μέσα του.

Έχει μάθει πως σε κάθε άνθρωπο υπάρχει ένα σκοτεινό δωμάτιο με ελαστικά τοιχώματα, πως αν έχει μαζί της έναν μικρό καθρέφτη μπορεί να δει την αντανάκλαση του δικού της δωματίου. Να ακούσει το λάκτισμα του μικρού τέρατος που την κατοικεί.

Ξέρει για το ζώο των ανθρώπων. Οι περισσότεροι τα έχουν αλυσοδεμένα στα μικρά σκοτεινά τους δωμάτια. Υπάρχουν κι άλλα που αλωνίζουν ελεύθερα και κατασπαράζουν στο τέλος τους ανθρώπους μέσα στους οποίους ενεδρεύουν.

Θέλει να γνωρίσει τα ζώα των άλλων. Μερικά την αφήνουν να πλησιάσει, άλλα της κόβουν κομμάτια, όμως αυτή λαχταράει να τα εξημερώσει και να τα γνωρίσει. Ελπίζει έτσι να γνωρίσει και να εξημερώσει το δικό της ζώο.

Τώρα είναι νύχτα και ταξιδεύει με ένα λεωφορείο. Έξω βλέπει τα ακαθόριστα σχήματα της νύχτας να γίνονται πελώριοι γίγαντες, οι πατούσες τους απειλούν να συνθλίψουν το λεωφορείο. Μέσα στο λεωφορείο όλοι κοιμούνται, τα μάτια της νύχτας αργοσβήνουν, ένας ολόκληρος πλανήτης κοιμάται μέσα στο ανθρώπινο σκοτάδι μιας περιρρέουσας θλίψης.

Σκέφτεται την στιγμή της συνάντησης. Τα χέρια του γύρω της, αυτόν μέσα της. Η μόνη στιγμή εξημέρωσης, το μόνο άγγιγμα, τότε που τα ζώα και των δύο γίνονται μαύρα άλογα, στιλπνά, βελούδινα άλογα και καλπάζουν μέσα κι έξω και υπάρχουν ανοιχτές διελεύσεις και οι πόρτες ανοίγουν κι ύστερα τα ζώα γίνονται μικρά μανιτάρια, φωλιάζουν αγκαλιά και κοιμούνται μέσα σε μία χούφτα, στην παλάμη ενός ανθρώπινου χεριού.

Το ζώο μέσα της πεινάει και την πονάει. Το νιώθει να τεντώνει το αιλουροειδές κορμί του, να οσφραίνεται ανήσυχο τον αέρα. Μυρίζει από μακριά το ζώο του άλλου που την περιμένει, καραδοκεί ανήσυχο, προαισθάνεται, δεν θέλει να ενωθεί, λαχταράει να ενωθεί, φοβάται, γυρνάει γύρω γύρω στο σκοτεινό δωμάτιο, ανησυχεί για τον χώρο του, δυσπιστεί για την κατάληψη, θέλει να αδράξει και να μπήξει τα δόντια του στο άλλο ζώο, αυτό που περιμένει στον προορισμό. Το ζώο μέσα της είναι λειψό, έχει μία τρύπα στην θέση της καρδιάς, θέλει να χαϊδευτεί, να γείρει το κεφάλι του, να μην νιώθει τόσο μόνο, τόσο τέρας, τόσο σκοτεινό.

Το ζώο μέσα στον άντρα που την περιμένει είναι ανήσυχο. Κλωτσάει με όλη του την δύναμη, ο άντρας είναι ήδη κουρασμένος. Το ζώο του είναι πιο εκπαιδευμένο, λιγότερο απαιτητικό. Του αρκεί να ζευγαρώνει, μία αρχέγονη ιεροτελεστία μικρής διάρκειας. Ύστερα γυρνάει μέσα στην φωλιά και κλαίει μόνο.

Στην γυναίκα αρέσει να ταξιδεύει. Μέσα στο σκοτάδι της. Στο σκοτάδι των άλλων. Μέχρι να την καταβροχθίσουν. Το ζώο της. Τα ζώα των άλλων.

Χλόη Κουτσουμπέλη

πατος
και η μαλακια ειναι πως το πιστεψα,εστω για μια στιγμη.

Υπαρξεις μοναχα.

''Υπαρχει ενας μαγικος κοσμος μεσα στον κοσμο,
και ενας μαγικος ανθρωπος μεσα σε καθε ανθρωπο.
Ο ανθρωπος βλεπει τον κοσμο
της μεγαλοειωδης συσκευασιας και παραβλεπει ολο το μαγικο
περιεχομενο.
Αν δει τον μαγικο ανθρωπο μεσα του τοτε θα δει και τον μαγικο 
κοσμο γυρω του.
Δεν ειναι ανυπαρκτος ουτε αορατος.
Ειναι υπαρκτος και ορατος 
αμα ξερεις να τον βλεπεις''
                             ~λεει ο Herman Hesse  και εγω συμφωνω μαζι του.
Παρα μονο  μια διευκρινηση στο οτι αυτος ο μαγικος κοσμος δεν ειναι ιδιος με κανεναν αλλον μαγικο κοσμο.Υπαρεχουν αμετρητοι μαγικοι κοσμοι και αμετρητοι ανθρωποι εδω γυρω.
Δεν δεχομαι να ειναι ο ιδιος ο δικος μου κοσμος με κανενους.Απλα δεν το δεχομαι.
Διαβαζοντας λοιπον πολλους μυθους για εκεινες που υπαρχουν και υπαρχουν γιατι καποιοι πιστευουν στην υπαρξη τους,οι περισσοτεροι λενε πως οι νεραιδες ειναι πνευματα ομορφων κοριτσιων που εχασαν την ζωη τους αδικα για καποιον λογο.
Ελαχιστοι λενε πως υπαρχει ενας κοσμος,μια φυλη που ζει καπου εδω αναμεσα μας.Κοντα σε εμενα.
Κοντα σε αυτους που πιστευουν.
Δεν ξερω πως δημιουργηθηκε μεσα μου ολο αυτο το παθος μαζι τους.
Οχι  μονο με νεραιδες αλλα και με ολα τα μυθικα πλασματα.Κυριως εκεινες.
Ηταν θεμα χρονου να παρασυρθω στην μαγεια τους.

Μια ιστορια λοιπον που εγραψε εκεινη που επισης πιστευει σε εκεινες.Ηταν απο τις λιγες φορες που λυγισα μπροστα της.

 <<Μια φορα και εναν καιρο ηταν μια  νεραιδα.Μια νεραιδα με μακρια μαυρα μαλλια και ζωηρα πρασινα ματια.Φορουσε ενα γαλαζιο-σαν της θαλασσας το πρωι-κοντο φορεμα και μαυρες μπαλαρινες για παππουτσι.Τα φτερα της ηταν τα πιο ομορφα στην ναραιδοχωρα.Ολες οι νεραιδες ειχαν απλα φτερα αλλα πρασινα,αλλα πορτοκαλι,αλλα γαλαζια,αλλα ροζ κτλ
Τα φτερα  εκεινης της νεραιδας ομως ηταν  πιο μαγικα κατα τη γνωμη μου.
Ηταν μπλε,το μπλε της θαλασσας που χανεσαι,που ξεχνιεσαι χωρις να διαφερουν απο τα υπολοιπα μπλε.Δεν ξερω πως να το εξηγησω,οταν την εβλεπες δεν μπορουσες να μην την ερωτευτεις.Στην νεραιδοχωρα καθε 17 Ιανουαριου  γινοταν μια γιορτα και εκει μαζευοντουσαν ολες οι νεραιδες ,μεχρι να ανατειλει ο ηλιος,γυρω απο το πηγαδι των ευχων.Κοριτσια και αγορια.Χορευαν,πεταγαν,γελαγαν..αγαπουσαν.Ολοι εκτος απο την νεραιδα της ιστοριας μας.Ποτε δεν ηθελε να πηγαινει εκει.Δεν πιστευε στις ευχες ηταν,ή μαλλον ηθελε να πιστευει οτι ειναι απαισιοδοξη.
Ετσι και στις 17 Ιανουαριου 2010 ανακαλυψε οτι υπαρχει ακομη ενας νεραιδος που ποτε δεν πηγε σε αυτη την ηλιθια γιορτη.
Τον συναντησε μια μερα σε κατι καταρακτες.
Εκεινη εκλαιγε γιατι φοβοταν.Ενιωθε μονη,ενιωθε οτι και εκεινη,ακομη και ο εαυτος της την εγκατελειπε.Το ονομα του νεραιδου δεν το ξερω ηταν σαν.....μαγικο.Μονο εκεινη το ξερει.Ηταν ξανθος,ειχε γαλανα ματια.
Προσπαθουσε να τα καταλαβει.
Τα εβλεπε να αλλαζουν σε καθε φαση της ζωης του.Τον ερωτευτηκε.Ειχε καπως γαλαζοπρασινα φτερα,καπως τρικουαζ.
Κοιτουσαν ο ενας τον αλλον μα δεν μιλουσαν.
Μια μερα μιλησε αυτος.
''Δεν ειμαι κενος,ποιος σου ειπε οτι ειμαι κενος;''
''σε ξερω;''
''καλυτερα απο ολους''
''τι θελεις;''
''να σου δειξω οτι νιωθω.''
''δεν χρειαζεται τωρα''
'' ειναι που πρεπει''
''δεν πιστευω στα πρεπει''
''τοτε;''
''τα πρεπει μου γαμησαν τα ονειρα''
''δεν σε ειδα να κανεις αυτο που θελεις ομως''
''και πως ξερεις τι θελω;''
''Ουτε εσυ δεν ξερεις''
''εφευγες;''
''γιατι εισαι τοσο αποτομη;''
''γιατι δεν μπορω να σε καταλαβω γαμωτο.Σε βλεπω,σε κοιταζω μεσ'τα ματια και δεν μπορω να σε διαβασω.Θα'θελα να ηξερα τι σκατα σκεφτεσαι καθε φορα που μου χαριζεις αυτα τα κενα βλεμματασου.Γιατι δεν μπορω να σε νιωσω.''
''αυτο σε τραβαει πανω μου;''
''τιποτα δεν με τραβαει πανω σου''
''τι ηθελες να μου πεις εκεινη την μερα;'' ''ποτε;'' ''τοτε που σαν κοτα σηκωθηκα και εφυγα''
''δεν ξερω''  ''τιποτα.Τιποτα δεν σκεφτομαι οταν σε κοιταζω στα ματια.Δεν μπορω''
''γιατι;'' ''εσυ τι σκεφτεσαι καθε φορα που σε κοιταζω;'' ''φυγε'' ''γιατι;Γιατι δεν σκεφτεσαι τιποτα''
''σκεφτομαι'' ''ειπες οτι ηθελες να μαθεις τι σκεφτομαι γιατι δεν με ρωτας;''
''γιατι αλλαζεις θεμα συνεχεια;''    ''ρωτα με''    ''μα μου απαντησες τιποτα''  ''τα παρατας;''  ''ποτε''
''ρωτα''      
''αντε γαμησου''            ''καλως,φευγω''  ''τι εννοεις;''
''αφου δεν θες''    ''καλα..ναι σωστα...αντε''         ''γεια''       ''στον κωλο σου''
 ''θελεις να μου πεις κατι;''

''ναι,οτι απο εκεινο το βραδυ,εκεινο το βλεμμα,τοτε στους καταρακτες,εγινε η ζωη μου αλλιως.Ενας ξενος γαμω,ενας ξενος μπηκε στην ζωη μου και τα ρημαξε ολα.Δυο ξενα γαλαζια ματια με στοιχειωσαν.Εμενα,αυτα που γραφψ,τη μουσικη που ακουω,τα χρωματα που αγαπαω.ΟΛΑ.Και εσυ να μην εχεις ιδεα,εσυ στον κοσμο σου,ξερεις ποσο ποναειι; Και ενω απο την μια θελω να προσπαθησω απο την αλλη να μη μπορω.Και αυτο το κενο σου βλεμμα να καταφερνει να με μαγνητιζει.ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΡΕ!Περηφανη που τωρα ξερω πως ειναι.Και ας μην σε νιωθω.Και ας ειναι κενα τα βλεμματα σου μα γαμω σε θυμαμαι,ησουν εκει.''
''να φυγω;''
''κανε ο,τι θες''
''θες;''
''δεν ξερω καν αν με νοιαζει.''


Η αντιδραση του λοιπον φαινοταν τοσο λιγη που δεν την γεμισε.Ηθελε να του ξαναμιλησει.Ηθελε να του δωσει την ευκαιρια να νιωσει κατι περα απο αγχος και αμηχανια,περα απο αγνοια και λαθος σκεψεις.Ηθελε να την ερωτευτει μετα απο ολο αυτο κατα βαθος.Το ηθελε.Ηθελε να νιωσει και εκεινος.Να νιωσει αυτο το κατι που σε τρωει καθημερινα πο 4-5 φορες.Που σε εχει σκοτωσει εκατομυρια φορες.
 Αυτο ηθελε.Ηθελε να την ερωτευτει περισσοτερο απο οσο ηθελε να ζησει την εικονα τους.
                                  Την εικονα Εκεινης&Εκεινου                     
 Να τον γνωρισει.
Να τον μαθει πως ειναι και εξω απο τα ματια της.
Να μαθει την ιδια μεσα απο τα δικα του ματια.

ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΗΘΕΛΕ,ΓΑΜΩ.   

~Your green eyes make me blue~

lonely but not alone,
these city lights cannot make this home.
and it's too damn cold tonight,
and i forget all the reasons why i try
to hold you close to me.
you're the only ghost i see.
and I want you so bad tonight,
so i'll give into the longing the last time.

don't show me mercy,
because i can't win this fight with you on my side.
don't say i'm worth it to keep me up at night,
when you don't even know the price.

your green eyes make me blue-
how am I to run from you?
and do you pull me in afraid to let me go?
i can see the light,
your perfect lips won't win tonight like they always do-
your green eyes make me blue.

i wish i could believe your lies,

they're the same ones that i tried.
i wish i could cut all ties,

you go your way and i'll go mine.
get the hell out of this place,
before you say my name,
send my heart back up in flames-
i'll never make it to the fire escape.

your green eyes make me blue-
how am I to run from you?
and do you pull me in afraid to let me go?
i can see the light,
your perfect lips won't win tonight like they always do-
your green eyes make me blue.

don't show me mercy,
because i can't win this fight with you on my side.
don't say i'm worth it to keep me up at night,
when you don't even know the price.

your green eyes make me blue-
how am i to run from you?
and do you hang me this high just to watch me fall?
i can see the light,
your perfect lips won't win tonight
like they always do-
your green eyes make me blue.

Ξερεις καμια φορα τα ματια σου ειναι πρασινα.

Ξερω το φυσικο τους χρωμα.

Ξερω ποιο μαρεσει.

Αλλα καμια φορα πρασινιζουν:)

Σου μου ταιριαζει το τραγουδακι.

καπως ετσι ειναι.

Σε θυμιζει απλως..

παγωμενες στιγμες.

φωτογραφιες λοιπον!
Ειναι παραξενο.Για να ξερεις.Οταν σε κοιταω να εισαι παγωμενος σε μια στιγμη στο χρονο.
υπαρχουν καποιες τοσο παραξενες,ηλιθιες,φορες που  αναρωτιεμαι τι σκατα νιωθω.
Τι σκατα κανω τοσο καιρο!
Ειναι κατι σαν μια εσωτερικη ανατριχιλα.Σαν να εχεις αγχος.Πολυ.
Αλλα ειναι στιγμιαιο.Μετα θυμαμαι ξανα.
~στιγμιαια αμνησια~
'που κοιτας γυρω σου και λες που ειμαι;ποια ειμαι;γιατι;'τετοιου τυπου^^
Μπορει και να μην τις συμπαθω τις φωτογραφιες,μου θυμιζουν πραγματα που περασαν και δεν θα ξαναρθουν ή βλεπω πραγματα που ποτε δεν εζησα.Δεν ημουν εκει.Μαλλον η δευτερη περιπτωση ποναει περισσοτερο.
Ομως συνεχιζω να τις κραταω ετσι;Συνεχιζω να τις ''κρεμαω στον τοιχο'' με διαφορους τιτλους.




Καπως ετσι,με αυτον τον γαμημενο τροπο,κραταω τις φωτογραφιες σου και απλα τις κοιταω.
Δεν μπορω να κανω κατι αλλο.Δεν μπορω να παρω μερος σε αυτο.Δεν με νοιαζει και τοσο στην τελικη.

εσυ εισαι οκευ; εσυ

 *χαμογελα συχνοτερα!

 Μαγια*                                                                                  

ελευθερια.

ας μπορουσα να πω αυτο που πραγματικα θελω να πω, ξεκαθαρα.
δεν μπορω.
ισως και να φοβαμαι

Απλα νιωθω σαν καποιος που ζει σε μια υπογεια κολαση και μονο μια εξοδος υπαρχει.Να σκαρφαλωσει και να βγει απο μια τρυπα.
Το κανω.Εξακολλουθω να το κανω!
Δενω ενα σκοινι και αρχιζω να σκαρφαλωνω μονο που,ναι πεφτω,γυρναω πισω.


Μονο χωρις σκοινι θα καταφερω να ανεβω και τοτε θα νιωσω πραγματικο φοβο.

                                                                                                             


Eνα
             βημα πριν το θανατο.Πηδα



Μαγια*

in the end of the day.

Σε φιλουσα, το θυμαμαι!
Σε φιλουσα λες και  υπηρχες οντως μπροστα μου!
 Κι'ομως δεν ειχα καταλαβει για το ποτε ειχα κλεισει τα ματια μου.
Ναι,παρασυρθηκα απο την φαντασια,απο το ονειρο,απο το υποσυνηδητο.

Ενιωθα τα χειλη σου τοσο κοντα στα δικα μου,σχεδον τα ακουμπουσαν..Την ανασα σου να καλυπτει την δικη μου,τα ματια σου θυμαμαι κλειστα ομως ξερω,ηταν καταγαλανα,το ξερω γιατι ετσι μαρεσουν.

Και μετα εκει, η εικονα! Φιλιομασταν!
Δεν σκεφτομουν απλα χαμογελουσα και το αφησα να με παρασυρει,εχασα τον ελεγχο ή μαλλον τον αφησα να χαθει.Χαμογελουσα και ναρκωμενη ακουγα την μελωδια της μουσικης.

Εισαι περισσοτερο μακρυα μου τελικα απο οσο πιστευα.
Χει,οντως ειναι καπως ετσι!
Χει,οντως μου λειπει να σου λεω καλημερα!
Ισως καποτε το ξεπερασω μα ειναι ενταξει:)
                                
                                                                                                        Καλημερα.

ειναι διαφορετικη νεραιδα,δεν εχει ονειρα^

ειναι αργα,κανει ζεστη και εχω μαθημα αυριο.
το περιεργο ειναι οτι τα ματια μου κλεινουν απο την νυστα μα δεν κοιμαμαι..σπαταλαω χρησιμο υπνο μπροστα απο μια οθονη.
ξερω πολυ διαβασμα,αρκετη πιεση μα δεν με νοιαζει..

σημερα,ισως καταλαθος,εζησα κατι που ειχα καιρο να φανταστω πως ζουσα στο χθες!
απλα εκλεισα τα ματια μου και εφερα στο μυαλο μου διαφορες εικονες, με τον εαυτο μου,με εμενα,με εκεινον,με συναισθημαα!

Με αποτελεσμα να με παρει ο υπνος και ολα αυτα να ξεπεταγονται μπροστα μου ενα ενα χωρις τροπο συνδεσης απλα ξεπηδουσαν.Το υποσυνιδητο απλα επαιζε.
Αρχιζει ξανα παρομοια παιχνιδια οπως εκανε παλια.
Ειναι δυσκολο μα ξερω θα το συνηθησω πως μαρεσει.

με εκπλησει ο τροπος που σε εφτιαξα και παλι μεσα μου,που δεν αλλαξα τιποτα απο αυτα που με πληγωσαν ποσο μαλλον απο αυτα που με εκαναν να χαμογελασω.
Ναι αρχιζω να σε φτιαχνω και παλι.

χωρις να θελω να επαναφερω κατι,οχι ακομη.
ομως ναι θελω να  εχω μια εικονα σου μεσα μου,τη σκια σου..στην τελικη με μια σκια ημουν ερωτευμενη,μια σκια θα ερωτευτω και τωρα :)
        

                                                                                                                                   Καλημερα!



Mαγια*

Ιουλιος:)

Δεν ειναι οτι δεν αναγνωριζω την μορφη σου πλεον,μα δεν ξερω!

Ειναι σαν μια φιγουρα που υπαρχει μοναχα οταν κλεινω τα ματια μου.

Οπ! Τα ανοιξα,εφυγες!

Δεν εχω σταματησει να ονειρευομαι,να ακομη και τωρα,εδω,στεκομαι και ονειρευομαι.Δεν θα

σταματησω!Δεν θελω!

Θελω να ζω τα ονειρα και τους εφιαλτες

να νιωθω το φως και το σκοταδι,

τον ηλιο και το φεγγαρι.

Τις στιγμες,τα ονειρα,τις γευσεις.

Καλοκαιρι!Τελειωσε ο χειμωνας!Αλλαξανε πολλα,χαχ θυμαμαι,ακομη αλλαζουν!Εγω τ'αλλαζω.

Τα αλλαζω αισθανομενη μια ανωτερη δυναμη να με κυριευει που με βοηθα ακομη να ελεγχω τα ονειρα μου,να τα καθοδηγω παραλληλα με την ζωη μου!

Ειδες ειπα 'ζωη' και οχι 'πραγματικοτητα'

Ναι οντως  αυτη η ιστορια,ναι αυτη  που μου διαβασες εχθες το βραδυ για  καληνυχτα. 

Να με καληνυχτιζεις συχνα ετσι,με βοηθας να σκεφτομαι,να το ονειρευομαι.

Και παλι,παλι εκεινη η εικονα απο εκεινο το μεσημερι,να απομακρυνεσαι,να φευγεις,να βλεπω μοναχα την σκια σου και αργοτερα ουτε και εκεινη,που πηγαινες?

                                          -και τωρα που πηγες?

Δεν ανησυχω.Μπορω να το ελεγξω.

Μπορω να σε γυρισω πισω.

Πισω στο εσυ.

Πισω στο ονειρο.

Πισω στον καθρεφτη.

                                                                       Μα  οχι.Τωρα υπαρχει η θαλασσα.Αργοτερα:)
Μαγιαα*

         

ετσι απλα.. στα ξαφνικαα...

Στην αρχη δεν εδωσα σημασια..
Στην αρχη θεωρησα οτι δεν αξιζει να ασχοληθω..
Στην αρχη το αγνοησα..
Ομως μετα απο εκεινη τη στιγμη που κρατησε μολις 2 δευτερολεπτα μου φανηκε σαν να σταματησαν ολα...

Ολοι τριγυρω ηταν απλα κινουμενες χρωματιστες μαζες αλλα μονο εσυ ξεχωριζες απο την θολουρα...
Δεν ξερω ακομα αν πρεπει να ασχοληθω..
Δεν ξερω αν πρεπει να προσπαθησω εστωω...
Αλλα μετα σκεφτομμαι το γνωστο ''οτι αξιζει πρεπει να το κηνηγας''
Και μετα στο μυαλο μου ερχεται η επομενη ερωτηση.. '' Αξιζεις?''

Μακαρι να μπορουσα να εβλεπα πιο καθαρα.. να ειχα ενα μαγικο κατι που θα μου ελυνε ολες μου τις αποριες.. Μακαρι να ηξερα τι υπαρχει και απο την αλλη μερια,να ειχα απλα την τυχη να ηξερα τι με περιμενει.. Τοσο μυστηριωδες, μακρινο, αλλα και συναρπαστικο ταυτοχρονα!

Ειναι αυτες οι αβολες στιγμες που 9ελεις να φωναξεις ΒΟΗΘΕΙΑ και ομως δεν ειναι κανεις εκει για να σε ακουσει... Μα τι λεω? Υπαρχει! Υπαρχει καποιος μοναδικος σε ολοκληρο το συμπαν... που θα με ακουσει και που ποτε δε θα με αφησει μονη! ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΟΤΕ !
Δεν ειναι κανεις αλλος παρα ο ιδιος ο εαυτος μου!

Να ειχα την μαγικη ικανοτητα να ακουω την φωνη του εαυτου μου...

Nα ειχα την απαντηση στην ερωτηση μου ''ΑΞΙΖΕΙΣ?''

Τοτε θα ηξερα ακριβως τι θα ερεπε να κανωω

MarPsi*

ψιτ,δεν εχεις να φοβασαι τιποτα γιατι εισαι αληθινος,πλεον^

ξερω,ειναι περιπλοκο,ισως και δυσκολο,να ζεις τις επιλογες που διαλεξες να ζησεις για σενα,για τον εαυτο σου,οταν κανεις δεν ξερει..καν εσενα.
Ξερω μοναξια,ισως και το συναισθημα της διαφορετικοτητας,του μη φυσιολογικου. Α και η ευχη,ναι εκεινη η ευχη το να'σαι  φυσιολογικος.
Μα φυσικα υπαρχεις,ζεις,ξερεις,νιωθεις, ειναι-εισαι- φυσιολογικο(ς)

Μα γιατι ανησυχεις τοσο πολυ; Γιατι αμφιβαλλεις;Γιατι φοβασαι;

Ναι ξερω λες πως οχι δεν φοβασαι,δε σε νοιαζει αλλα κι'ομως υπαρχει φοβος στα ματια σου.

Το βλεπω.Το ειδα σε εκεινη την βολτα!

Και μιας και αναφερθηκα σε εκεινη,σε εκεινο το απογευμα,δεν θα το αλλαζα,αληθεια δεν θα το χαλουσα ουτε στο ελαχιστο.

Γελασαμε,μιλησαμε,μου μιλησες,σε γνωρισα!

Και οχι δεν θα την επαιρνα πισω!

Γινωρισα καποιον που ηξερα ,για χρονια, αλλα τωρα ξερεις τι;

επεσαν οι μασκες,ηταν αληθινο και οχι 'ενα απο τα συνηθησμενα'

Αληθινο.Εγω,Εσυ και ο Εαυτος σου.

Τι κρατησα; Μου μιλουσες και με κοιτουσες στα ματια,εκανες αναλυση για τον εαυτο σου για να σε μαθω και μιλουσες για ωρες.Οι λεξεις εβγαιναν μηχανικα παρολα αυτα ξερω πως ηταν αληθινες.

Το παρατηρησα.

Εγω;  Ενιωσα σαν μια αγνωστη,μια αγνωστη που εμπιστευτηκες,ναι με ξερεις,χρονια,μα δεν ηξερες πως θα αντιδρουσα,τι θα σκεφτομουν.Ετσι νομιζες.

Σου αποδυκνυω λοιπον το αντιθετο.

Χει,με ξερεις.

Χει,σε γνωρισα.

Χει,θα'μαι εδω.

Εχεις ανθρωπους γυρω σου που σαγαπανε,μα περισσοτερο αγαπανε τον εαυτο σου γιατι ειναι αληθινος!

 Μα ξερεις εισαι απλα,να εκεινο το "αστερι"που βλεπαμε το βραδυ στην αυλη,εξω στο σκοταδι -μα ναι,ανοητη,δεν ειναι αστερι,ονομαζεται φεγγαρι-.

Μα ξερεις υπαρχεις,ωστε να μπορεις να συνεχιζεις να ονειρευεσαι!

Συνεχισε λοιπον,τα ονειρα σου ποτε μη τα φοβασαι!

ψιτ,δεν εχεις να φοβασαι τιποτα γιατι εισαι αληθινος,πλεον!

και αν σταματησουν ολα ξαφνικα?
δεν ξερω πια ρε.
δεν αρκει ο χρονος πια.
Τα πραγματα πηραν μια τροπη που δεν μπορω να πω οτι ειναι τελειως απογοητευτικη μα ουτε και αυτη που περιμενα.
Μα δεν ξερω.
Μα τι λεωω.
οντως ειναι παραξενα τα πραγματα,οντως αλλαζουν με τον καιρο,οντως ισως και να τα αφηνω πιο πολυ στην ακρη μα τουλαχιστον ειμαι σιγουρη σε καποια σταδια,σε καποια σημεια,σε καποια βηματα και στην τελικη σε καποια συναισθηματα.
οταν φτανεις πολυ κοντα σε κατι που ξερεις οτι δεν προκειται ποτε να σε κανει μονο αυτο ευτυχισμενη αλλωστε γιατι? γιατι να περιμενεις να σε κανουν οι αλλοι ευτυχισμενοι? γιατι ακομη και στην δικια σου ευτυχια να εμπλεκονται αλλοι. Οχι!
μα εφτασα αρκετα κοντα σου πριν απο ωρες σε ενα σημειο οπου δεν περιμενα ποτε να φτασω και σε  ορια που δεν θα καταφερνα ποτε να περασω.Και γιαυτο,μονο γιαυτο,νιωθω περηφανη για τον εαυτο μου,μα ποιον κοροιδευω? ειμαι πολυ περηφανη που σε κοιταξα στα ματια και σου ειπα απλες λεξεις του τυπου 'θελω να σου μιλησω'
και μετα ολη αυτη η αμηχανια σου,ολο αυτο το 'μα οχι δεν χρεαζεται τωρα',αυτο που δεν μπορουσες να με κοιταξεις στα ματια,ναι ολο αυτο απλαα μου θυμισεε γιατι σε πλησιασα γιατι ενιωσα αυτη τη μαγεια.
δεν ηθελα να φυγω,ηθελα να επιμεινω αλλα δεν ηθελα επισης να σε φερω σε δυσκολη θεση,γιατι?
ολα καλα.
οπως εχω ξαναπει τουλαχιστον βελτιωθηκε το τωρα,ξαναχτιστηκε ο δρομος που βαδιζω και βλεπω καθαρα απλα βλεπω καθαραα.


και γυρισε η εικοναα απο εκεινο το βραδυ.Παλια πολυ παλια.

και μεταξυ μας,την ειχα ξεχασει,οχι την βραδια,οχι την στιγμη,την καρδια μου να χτυπαει τοσο δυνατα  ωστε να μην μπορω ουτε να βλεπω καλα καλα!

Θα τα λεμεε,θα μου λειψεις!                                                                    
                                                                                                            μα θα σε ξαναδω!

'Life goes on,gets so heavy The weel breaks the butterfly
Every tear a waterfall
In the night the stormy night
she'd close her eyes
In the night the stormy night
Away she'd fly
and dreams of para-para-paradise'

She said to me 'just close your eyes,feel the light of their smile,feel the sky and fly'
i didnt beleive her until i did all that she said and i was flown in my world without rules and terror!

Cause when i opened my eyes i  believe in mysefl and i loved their eyes:)

Σε μια ονειροπολα απο οπου συνεχιζω να μαθαινω^

..και μαλλον η διαφορα των μπλογκ μας ειναι πως η πλειοψηφια των αρτησεων μυ ειναι για εκεινον ενω η δικη σου πλειοψηφια,για εκεινη ναι για αυτη την αλλη οψη που εχεις για το νοημα της ζωης..
νιωθεις με τον αντιστροφο,με εκεινον τον τροπο που οι περισσοτεροι δεν εχουν υπομονη να  μαθουν,να εξερευνησουν,να νιωσουν.

εχεις πιστη,εμπιστοσυνη και αφοσιωση στα 'πιστευω σου' και τα 'πιστευω σου' εχουν με την σειρα τους εμπιστοσυνη σε εσενα.
και τελικα ναι διπλα σου απλα βλεπω καθημερινα πως απο 'μια εικονα' απο ενα 'φαινεσθαι'  ανετα το 'ειναι' ειναι παραπανω απο κατι συγκεκριμενο..

εισαι απλα εσυ και αυτο θαυμαζω σε εσεναα εισαι απλα εσυ και αυτο το 'εσυ' ειναι τοσο απλα μαγικο

                       και κατι απο τα λιγα που μου εμαθες εσυ "το φως απ'το χαμογελο ειναι η λαμψη των
                                                                                                                ματιων σου"


                                                                                                             Υ.Γ: οσο για το  πιτμπουλ, με                                                                                                                            επεισες,ειμαι:)                                                                                                                                          

Μαγια^

'1000 Σκεψεις:)

Καθε στιγμη,καθε ανασα,καθε εκατοστο διπλα σου με γεμιζει με σκεψεις και απλα αναμνησεις που θελω να εχω.

Ακομη μου φαινεται παραξενο το ονομα σου,η εικονα σου,τα λογια μου,τα συναισθηματα μου μα δεν θα παψει ποτε αυτο το παραξενο να υπαρχει,ναι το ξερω.

Ξερεις,σκεφτομαι πως αν καποτε τυχει και μ'αγαπησεις αυτο το τοτε 'μεταξυ μας' θα ναι ακομη πιο τρομαχτικο και στο αγνωστο απο το τωρα 'μεταξυ μας'

Ομως,απλα,δεν ειναι η ωρα ακομη για την Στιγμη Μας..Δεν ηρθε ακομη ο τοσο ακαταλληλος χρονος,η εντελως ακαταλληλη στιγμη για να μπεις απο μονος σου στην ζωη μου,χωρις να επιμμενω να σε βαζω εγω!

Και γιατι δεν ειναι ακομη η στιγμη? γιατι αν ηταν θα'ταν  ο προορισμος  αλλιως.

Σε εχω τοσο ονειρευτει,οχι για να φτασουμε στα παντα,οχι μαζι σου θελω να φτασω μεχρι το κενο,μεχρι το λευκο ή ακομη και το μαυρο,μεχρι το φως ή ακομη και στο σκοταδι,στο μοναδικο,στο διαφορετικο, στο τοσο 'Εγω&Εσυ'

Ποσο μαρεσει που ξερω πως ειμαστε διαφορετικοι.

Ποσο μαρεσει που ξερω πως αν καποια στιγμη αλληλοκοιταχτουμε στα ματια θα σπαστουμε τοσο πολυ που θα προτιμαμε να μην κοιταζομαστε καθολου για να μην βλεπουμε ο ενας την μουρη του αλλου.

Ποσο μαρεσει που θα ταλαιπωρουμε τοσο ο ενας στον αλλον που ισως να καταλληγουμε να μισιομαστε μαα οχι τετοιο μισος.

Ποσο μαρεσει που σ'ερωτευτηκα.

Ποσο μαρεσει που ,ναι,εισαι ο καποιος πρωτος!

Μου θυμιζεις τοσο το κενο που θελω να χανομαι,ναι,αυτο το γαλαζιο κενο,ναι,αυτο!

Στην τελικη,ναι,μαρεσει να χανομαι στα ματια σου,ναι νομιζω πως μαρεσει.

Δεν ειναι οτι σε θυμαμαι ακομη,οχι,ειναι οτι απλα ποτε δεν σε ξεχασα.

Τωρα πια,ξερω.

Τωρα πια,νιωθω.

Τωρα πια,ειμαι σιγουρη.

Τωρα πια,πιστευω στα ματια μου μα και στα δικα σου.

Αυτο το γαλαζιο παντα θα υπαρχει,για εμας και ας μεινει ξεχωριστο και για τον καθενα μας.

                                                                                       Ααα και για να μην το ξεχασω εχεις μαγεια^^

                                                                                                                                                                            

                                                                                                                                                                                 Καλημερα.

   
Μαγια^                                                   

i'mpossible

Ανέβασα μόνο μια εικόνα...
Μόνο μια απλή αλλά ΜΕ ΝΟΗΜΑ εικόνα...
Εξάλλου μια εικόνα = χίλιες λέξεις..
                                            

         αν και σε κάποιες περιπτώσεις οι λέξεις είναι περιττές και τα λόγια.. φτώχεια!

                                                                                                                                                      marpsi*